Got enough of greek summer scenery so we chose northern Italy this year. Beautiful nature, excellent wine, delicious italian food, a gentle sun, our journey ended up with us looking for tickets in order to postpone our return. These are some of the photos we took..
Bergamo- Citta alta
We listened to some experimental church music
Fresh fruit in medieval surroundigs
Funicolare
The yellow ones are Bergamo’s signature dessert. It’s called polenta e osei, which is the local dialect for “polenta and birds"
Waiting for the funicolare to get us to the lower city after enjoying some excellent local wine
Bergamo- Citta bassa
This is supposed to be the busiest shopping street
Where is everybody? On vacation apparently.
Electricity gets you closer to God
Lago d’ Iseo (Lovere & Montisola)
I love their hats
Our favorite trattoria at our favorite plaza (Lovere)
Ready, set, picnic
Everyone was waving at our boat
Our captain waving back
Marone
We followed this path out of curiosity and it led us to our perfect "private" beach. Thumbs up for curiosity!
This lambrador' s game was trying to get all of the stones out of the lake. Talk about false hopes.
Just as we thought that we' d end up spending the night on the little lake island (Montisola), the boat came to our rescue
To Cooradio ήταν εκεί. Ακολουθεί το χρονικό του Primavera Sound Festival 2011 όπως το έζησε η Efi Ch. Αυθόρμητες εντυπώσεις χωρίς set lists και την αυστηρή δομή των live reviews.
Εισαγωγή- “The Groovie Concept”
Όταν προέρχεσαι από μία χώρα όπως η Ελλάδα, το Primavera Sound Festival πέρα από μουσικό φεστιβάλ λειτουργεί και ως παροχή οξυγόνου στους ταλαιπωρημένους από την μιζέρια πνεύμονες του εγκεφάλου σου. Συν το ότι έπρεπε και κάπως να επιλέξω ποιον θα πρωτοδώ από τους τόσους που συνέπεφταν χρονικά, δημιούργησα το Groovie Concept. Σε κάθε δίλημμα θα διάλεγα το πιο groovie live, θα απέφευγα τις πολύ πιθανές απογοητεύσεις (βλέπε Interpol), θα έδινα ευκαιρία σε πρωτοεμφανιζόμενες εκπλήξεις ενώ φυσικά πάντα προτεραιότητα θα είχαν αυτοί που “θα σκότωνα για να δω” και τέλος, θα έβλεπα όσους περισσότερους μπορούσα (physical challenge proudly won!). Όλο αυτό το σκεπτικό σίγουρα το καταλαβαίνουν αυτοί που γεμίζουν μπαταρίες από ένα πολύ καλό live και ξενερώνουν άπειρα από μία απογοητευτική εμφάνιση.
Έχουμε και λέμε λοιπόν για την 1η μέρα (Πέμπτη 26/5):
Αν και είχα κάνει μία περασιά από το party έναρξης που γινόταν στο Poble Espaniol την προηγούμενη μέρα για να πάρω το press accredetation μου, αυτή ήταν η πρώτη ουσιαστική μέρα για μένα. Μια μικρή καθυστέρηση δεν μου επέτρεψε να δω τους Cults από την αρχή, τους πρόλαβα στο τέλος αλλά δεν λυπήθηκα πολύ καθότι τυχαίνει να είναι η μπάντα που ακούω όταν βρέχει και δεν έβρεχε so.. (αστειεύομαι φυσικά). Άλλωστε ακολουθούσαν οι αγαπητοί μου Of Montreal(San Miguel stage).
Τους Of Montreal τους πάω πολύ. Δεν ξέρω αν ο όρος “art pop” που τους αποδίδεται λέει κάτι αλλά σίγουρα μιλάμε για FUN pop. Για εμένα δεν θα μπορούσε να ξεκινήσει καλύτερα η μέρα μου απ’ ότι ανάμεσα σε ένα κοινό που χόρευε, διασκέδαζε και ήταν με το χαμόγελο στα χείλη από τις “εκπλήξεις” που εμφανιζόντουσαν επί σκηνής. Σούπερ ήρωες, γουρούνια και διάφοροι “περίεργοι” έκαναν καραγκιοζιές καθ’ όλη την διάρκεια του live, από αυτές που σε διασκεδάζουν χωρίς να ξέρεις γιατί (δεν ήταν δα και τόσο αστείες). Οι Of Montreal με τίποτα δεν μας άφησαν παραπονεμένους. Άψογη εμφάνιση και επαφή με το κοινό, διάλεξαν να πούνε κομμάτια όχι μόνο από το τελευταίο τους album “False Priest” αλλά και τις αγαπημένες γκρουβιές τους από το “Hissing Fauna, Are You the Destroyer?”. Γενικά η όλη τους εμφάνιση ήταν αν μη τι άλλο “γενναιόδωρη”. Σκόπευα να φύγω πριν το τέλος για να τσεκάρω και λίγο τους Bearsuit αλλά δεν με άφησαν να ξεκολλήσω κι έτσι είδα ολόκληρο το live (κάτι που δεν έκανα συχνά σε όλο το φεστιβάλ για να μπορέσω να δω όλους αυτούς που ήθελα).
(Credits: “Primavera Sound”, Dani Canto, Efi Ch.)
Ακολούθησαν οι P.I.L.(Llevant stage) Εντάξει, ας είμαστε ειλικρινής, ποιος δεν θα ήθελε μία μηχανή του χρόνου εύκαιρη εκείνη την στιγμή? Όχι ότι έλειπε κάτι από την εμφάνιση των P.I.L. Και μόνο λόγω δέους (στην συγκεκριμένη περίπτωση νομίζω επιτρέπεται) δεν μπορούσες να μην είσαι άπειρα ενθουσιασμένος. Βέβαια μάλλον σε αυτή την περίπτωση παρατηρείς τόσο προσεκτικά (δεν πίστευα ποτέ ότι θα δω από κοντά τον Johny) που γίνεσαι κάπως παθητικός και ξενερώνεις τον καυστικό και άψογα στραβωμένο John Lydon σε βαθμό που σου λέει “Fuck sake this is PIL man, your only friends in the music industry”. Καλά, ως προς αυτό έχω κάποιες ενστάσεις αλλά κάποιοι έχουν το ακαταλόγιστο, πως να το κάνουμε. Βέβαια αυτή είναι η δική μου εκδοχή για το πως ήταν το κλίμα. Η πλειονότητα του κοινού που είχε σαφώς μεγαλύτερο μέσο όρο ηλικίας ίσως να το εξηγούσε διαφορετικά. Άκουσα “This is not a love song”, “Death Disco” (γραμμένο για την μητέρα του), “Albatross” κλπ και προχώρησα παρακάτω.
(Credits: Thodoris Markou)
Προχώρησα προς την άλλη άκρη του Parc del Forum για να δω την Glasser(Pitchfork stage). Έχει σημασία η σειρά με την οποία βλέπεις τα live. Μετά τους PIL, τι να νιώσεις από την Glasser, μία ακόμη pitchfork-ική παρουσία. Ίσως είμαι προκατειλημμένη, έχω πιάσει τον εαυτό μου να λέει το ίδιο και σε άλλες περιπτώσεις, αλλά δεν είναι λίγο χιλιοειπωμένο αυτό το fashion forward ντύσιμο, οι κάπως “περίεργες” χορευτικές κινήσεις, τα τύπου “αιθέρια” φωνητικά, η απόμακρη παρουσία (καμία επαφή με το κοινό, ούτε καν eye contact), όλα αυτά ντυμένα με λίγα ψόφια ηλεκτρονήματα, χμ.. δεν ξέρω. Ούτως ή άλλως δεν μπορώ να πω ότι δηλώνω γενικά ενθουσιασμένη με την μουσική της, προωθείται αρκετά, ακούω και δυο κομμάτια της, δεν πήγα παρά την θέληση μου απλά not my cup of tea.
Στην συνέχεια σκόπευα να δω Blank Dogs αλλά άργησα και με τόσο κόσμο σε τόσο μικρό χώρο τύπου αντίσκηνο (Rayban Unplugged stage) δεν υπήρχε περίπτωση να ευχαριστηθώ live οπότε προχώρησα για να πιάσω καλή θέση στους Grinderman(San Miguel stage). Να πω σχετικά με τον Blank Dogs ότι γενικά το ενδιαφερόμενο κοινό ήταν μάλλον πολύ μεγαλύτερο από ότι περίμεναν οι διοργανωτές και χαρακτηριστικό ήταν το πόσοι κυκλοφορούσαν τις επόμενες μέρες με αντίστοιχα T-shirt.
Πάμε στους Grinderman λοιπόν. Δεν ακούω πολύ Grinderman. Είναι από αυτές τις μπάντες που είναι “ανώτερης κλάσης” αλλά δεν μου κάνει καρδιά να τους ακούσω “κονσέρβα”. Δεν μπορώ να το εξηγήσω αλλά μου συμβαίνει με κάποιες μπάντες αυτό, ειδικά όταν έχουν έντονο το στοιχείο του αυτοσχεδιασμού, θεωρώ δηλαδή ότι τους αδικώ αν δεν τους ακούω/ βλέπω live. Ήμουν πολύ ενθουσιασμένη λοιπόν που είχα αυτή την ευκαιρία.
Δίνω ένα μεγάλο respect για την εμφάνισή τους. It was all about music. Να πως γίνεται σε μία συναυλία να ακούς “αγνή” μουσική, να απολαμβάνεις μία δυνατή παρουσία χωρίς φανφάρες με παράλληλα άψογη συνεχή επαφή με το κοινό αλλά όχι τύπου “Δοξάστε με” (μπορεί να συγκρίνω τα ασύγκριτα αλλά βλέπε Pulp), και μάλιστα επαφή έμμεση αλλά και άμεση καθώς ο Nick Cave κατέβαινε συνέχεια στο κοινό του. Ήχος σκοτεινός, συμπαγής, στίχοι γεμάτοι κυνισμό που από το στόμα του Nick Cave μοιάζουν σαν να διαβάσει την βίβλο, η πολύ δυναμική παρουσία του κοινού. Αρκετές στιγμές κορύφωσης, οι πρώτες που μου έρχονται είναι στο “Heathen Child” και στο “No pussy blues”. Ένα εκρηκτικό live από αυτά που σου μένουν αξέχαστα, που δεν περιγράφονται όσα κοσμητικά επίθετα και να ψάξεις και σε κάνουν να καταλαβαίνεις τι παραπάνω προσφέρει μια προσωπικότητα σαν τον Nick Cave σε μία μπάντα πολλαπλασιάζοντας την επί τις προσωπικότητες των υπολοίπων Grinderman. Ο Warren Ellis φανταστική παρουσία πάνω στην σκηνή (αστείο παραλειπόμενο: τον έριξε κιόλας ο Nick Cave μέσα στον παροξυσμό και αυτός σηκώθηκε σαν να μην έγινε τίποτα και συνέχισε να κουνάει τις μαράκες του).
Σας παραπέμπω σε videos στο youtube για μια ενδεικτική γεύση.
(Credits:”Primavera Sound”, Dani Canto)
Στο τέλος της συναυλίας των Grinderman o Nick Cave μας έστειλε να δούμε τους Suicide λέγοντας χαρακτηριστικά “Everybody go and see Suicide now, they are the reason we’ re all doing this”. Και να ‘μαι μπροστά στο μεγάλο δίλημμα. Caribou/ Suicide/ Interpol. Οι Interpol ήταν outsiders όπως προανέφερα. Κατά ίδιο τρόπο φοβήθηκα να δω τους, αν και ιστορικούς ωστόσο πολύ γερασμένους, Suicide. Και διάλεξα λοιπόν τους Caribou(ATP stage) τους οποίους βέβαια θα μπορούσα να έχω δει και στο πάρτυ έναρξης αλλά δεν μπόρεσα λόγω φιλικών υποχρεώσεων. Ευτυχώς δεν με έκαναν να το μετανιώσω ούτε στο ελάχιστο για την επιλογή μου να δω αυτούς!
Δεν είχα ιδέα ότι ήταν τόσο ευρύτατα δημοφιλείς οι Caribou. Εκεί είδα πραγματικά ένα cool mix από όλες τις “φυλές” του λαού του Primavera (πράγμα το οποίο το βρίσκω υπέροχο), από pitchfork-άδες μέχρι κάτι τύπου ρωσοκάγκουρες που επιδίδονταν σε ξεχασμένες trance χορευτικές κινήσεις, όλοι εκ των οποίων είχαν τον ίδιο υπερενθουσιασμό. Οι Caribou στήθηκαν χαρακτηριστικά σε κύκλο κι από την αρχή μέχρι το τέλος του live η ένταση του συγκροτήματος ήταν αμείωτη. Ακούστηκαν τα κομμάτια του “Swim” και το συγκρότημα έβγαζε ήχο που μπροστά του ο ήχος του CD φαίνεται επίπεδος (ευτυχέστατο φαινόμενο). Μία ακόμη υπέροχη live εμπειρία που όλα έδεναν τέλεια: η σκηνή, η ώρα, η αλληλεπίδραση του ήχου με το γύρω περιβάλλον, η μεγάλη και ενθουσιώδης προσέλευση, η ποιότητα των μουσικών, το επιτυχημένα καινούρια κομμάτια τους που ακούστηκαν.
Η συνέχεια υπήρξε για εμένα ένας ακόμη προβληματισμός. Flaming lips/ Gold Panda/ Salem? Oι Flaming Lips φαινόταν να είναι η προφανής επιλογή για τους περισσότερους, εγώ ήθελα να πάω Gold Panda αλλά την ίδια ώρα είχα ενδιαφέρον να δω και τους Salem, για τους οποίους είχα ακούσει όμως ότι δίνουν πολύ φτωχό live. Παρόλα αυτά κυνηγώντας την έκπληξη, διάλεξα τους Salem(ATP stage). Καταστροφή! Δεν χρειαζόταν να μείνω για πάνω από τρία τραγούδια για να σιγουρευτώ για το πόσο ψόφιοι και πραγματικά “τρεις λαλούν και δυο χορεύουν” ήταν. Έφυγα καταριώντας την τόσο λάθος επιλογή μου, οι Flaming Lips ήταν “sold out” και για Gold Panda ήταν αργά καθώς το live είχε αρχίσει αρκετά νωρίτερα.
Η έκπληξη που κυνηγούσα ήρθε τελικά μέσω του Baths(Pitchfork stage) και απ’ ότι φάνηκε η έκπληξη λειτούργησε vice versa καθώς και ο ίδιος είπε ότι δεν περίμενε τόσο καλό κλίμα και τέτοιο κοινό, γεγονός που τον έκανε να τα δώσει όλα (έπαιξε και ένα bonus ακυκλοφόρητο κομμάτι του στο τέλος for our ears only). Πολύ συμπαθητική nerdy φιγούρα που διασκέδαζε απόλυτα με την μουσική του.
Έφτασε αισίως 4 το πρωί και σειρά είχε ένα ακόμη live που περίμενα πως και πως. Οι Suuns(Rayban stage) όμως δεν μου έκαναν την χάρη για ένα τέλειο φινάλε της πρώτης μέρας του φεστιβάλ. Άγουροι και άνευροι, σε καμία περίπτωση δεν απέδωσαν την μουσική τους όπως περίμενα. Επειδή όμως είναι από τα αγαπημένα μου ακούσματα τον τελευταίο καιρό ξάπλωσα στο γρασίδι και άκουσα όλο το live, πήρα και έναν γρήγορο ύπνο στο μεσοδιάστημα. Ίσως ήταν μία άτυχη στιγμή τους, θα ήθελα πολύ να τους ξαναδώ κάποια στιγμή με καλύτερη εμφάνιση.
Η κούραση της ημέρας δεν με άφησε να πάω στο party των Girl Talk(Llevant stage) κι έτσι αποχώρησα ευτυχής για λίγες ώρες ύπνου μέχρι την επομένη.
Cooradio was there. Here is the chronicle of Primavera Sound Festival 2011 as experienced by Efi Ch. Her impressions without set lists and the rigorous structure of live reviews.
Introduction-”The Groovie Concept”
Coming from a country like Greece, Primavera Sound Festival except from being a music festival it also serves as a means of providing oxygen to the suffering from misery lungs of your brain. Plus I had to find some way to choose which artists to see of all these that played at the same time, so I created the Groovie Concept . In each dilemma I would choose the grooviest live, I would avoid the very likely to be disappointments (e.g. Interpol), I would give an opportunity for emerging surprises, I would give priority to those who “I would kill to see” and finally, I would see as many as I could (physical challenge proudly won!). All this reasoning is certainly understandable by those who gain energy from a very good concert and feel very let down from a disappointing one.
So let’ s talk about the 1st day (Thursday 26 / 5) :
Although I had dropped by the oppening party that took place in Poble Espaniol the previous day in order to get my press accredetation, this was the first true festival day for me. A small delay did not allow me to see the Cults from start to finish but I did not feel very sad because I happen to listen to this band whenever it rains and it was raining so .. (just joking of course). Besides, Of Montreal (San Miguel stage) were following.
I like Of Montreal a lot. I’ m not sure whether the term “art pop” attributed to them says something but we’ re definitely talking about FUN pop. The day couldn’ t have started better for me than amongst a dancing audience laughing at the “surprises” that appeared on stage. Super heroes, pigs and various “curious beings” appeared on stage throughout the course of the concert doing all kind of silly acts, the kind that amuse you without even knowing why (they were not THAT funny). Of Montreal did not let us down for sure. An excellent appearance and contact with the audience, they chose to perform songs not only from their latest album “False Priest” but also our favorite groovie tunes from “Hissing Fauna, Are You the Destroyer? “. Their whole appearance was generally very “generous”. I was planning to leave before the end of the show to check out Bearsuit but I was having such a great time that I just couldn’ t so I stayed for the whole show (something I did not frequently do throughout the festival in order to be able to see all the acts I wanted).
The following act I saw was PIL (Llevant stage). Let’s be honest, who would not want a time machine handy at the time? Not that there was anything missing from the performance of PIL. Being in awe (in this case I think I am allowed to say this word) does not allow you to not be infinitely excited. It’ s just that in this case someone watches so carefully (I never thought I would see Johny up close) that he/she becomes kind of passive and disappoints the caustic John Lydon to a degree that he says “Fuck sake this is PIL man, your only friends in the music industry “. Well, to this I have some objections, but some people are allowed to say anything. Of course this is my version of the atmosphere. The majority of the public who was of a significantly higher average age may explain it the different. I saw them perform “This is not a love song “,” Death Disco “(written for his mother),” Albatross “, etc. and I moved on.
I went to the other side of Parc del Forum to see Glasser (Pitchfork stage) . The order in which you see the acts is very important. After having seen PIL perform, what is there to feel about Glasser, one more pitchfork presence. Maybe I’m biased, I catch myself thinking the same thing in other cases too, but this fashion forward clothing, the “strange” dance moves, the “ethereal” type voice, the distant presence (no contact with the public, not even eye-contact), accompanied with a few dead electronics is kind of repeated through music industry. Anyways, I can’ t say I am very fond of her music anyways but she’ s being promoted, I listen to a couple of her tracks, I wasn’ t there against my will, it is just not my cup of tea.
Next I was going to see Blank Dogs , but I was late and with so many people in such a small space (Rayban Unplugged stage) there was no way to enjoy the concert so I went on to find a good place close to the stage for Grinderman (San Miguel stage) . About Blank Dogs I can remark that the public interested in seing the act was probably much greater than expected by the organizers and it’ s worth mentioning that there were so many people walking in Blank Dog T- shirts in the following days.
So, moving on to Grinderman . I don’ t listen to Grinderman that much. It’ s one of those bands that are “high class” but I don’ t feel like listening to them “canned” (where “can”=Cd,mp3,etc). I can not explain it but it happens with some bands, especially those who have a strong element of improvisation in their sound, I feel like I am not doing them justice except when seeing them perform live. So I was very excited to have this opportunity.
I give a great “respect” for their appearance. It was all about music. Here’s how it is being in a concert listening to “pure” music, enjoying a strong presence without fanfare together with a perfect and continuous contact with the audience but not the “Praise Me” type (I may compare the incomparable but see Pulp), contact which was inderect but also direct since Nick Cave often went to the audience. Dark tight sound, lyrics full of cynicism that coming from Nick Cave’ s mouth were as if he was reading the Bible, the audience’ s very strong presence. Many peak times, the first that come to my mind is during “Heathen Child” and “No pussy blues”. An explosive concert, the unforgettable kind that can not be described despite the use of many adjectives and which makes you understand everything that is offered by a personality like Nick Cave in a band, multiplying with the personalities of the other Grinderman members. Warren Ellis had fantastic presence on stage (he was even thrown down by excited Nick Cave and he just got up as if nothing had happened continuing shaking of the maracas).
I refer you to videos on youtube for a tentative taste.
At the end of the concert Nick Cave sent us to see the Suicide saying “Everybody go and see Suicide now, they are the reason we ‘re all doing this”. And here I am in front of the big dilemma. Caribou / Suicide / Interpol. Interpol were outsiders as mentioned above. In the same way, I was hesitant to see the although historic figures however very aged, Suicide. And so I picked Caribou (ATP stage) whom of course I could have seen in the opening party but I couldn’ t stay due to friendly obligations. Fortunately they did not make me have the slightest regret about my choice to see them after all!
I had no idea that Caribou were so widely popular.There I saw a really cool mix of all the “races” of Primavera people (which I find beautiful), from pitchfork-type people to weirdos engaged in forgotten trance dance moves and all of whom seemed to have the same hyper-excitement. Caribou were placed in a circle and from the beginning to the end of the concert the intensity of the band was unabated. We heard the songs of “Swim” and the band’ s sound made the sound of the CD seem so flat (very happy phenomenon). Another fantastic live experience where all blended perfectly: the stage, the time, the interaction of the sound with its surroundings, a large and enthusiastic audience, the quality of music, the success of their new songs played.
Another dilemma waited for me next. Flaming lips / Gold Panda / Salem? The Flaming Lips seemed to be the obvious choice for most people, I wanted to see Gold Panda but at the same time I was interested in seeing Salem, for which I had heard that they give a very poor live performance. However, chasing a surprise, I chose Salem (ATP stage) . It was a disaster! I did not need to stay for more than three songs to make sure of how wooden they sounded. I left cursing for the wrong choice I made, Flaming Lips were “sold out” and it was too late for Gold Panda.
The surprise I was chasing finally came to me through Baths (Pitchfork stage) and it looked like the surprise had worked vice versa as he said he did not expect such a good atmosphere and such an enthousiastic audience, which made him give it all on stage (he also played an unreleased bonus track at the end for our ears only). A very nice nerdy figure that was quite entertained with his music.
It was now 4 in the morning and coming up was an act I was looking forward to see. Suuns (Rayban stage) though did not give me the opportunity of a perfect finale in the festival’ s first day. Unripe, in no way did they perform their music the way I expected. However, just because it is one of my favorite music to listen to lately I sat on the grass and listened to the whole live, and I also took a quick nap in the meantime. Maybe it was an unfortunate event, I would very much like to see them again sometime with a better appearance.
The fatigue of the day did not let me go to the party of Girl Talk (Llevant stage) so I left happy for a few hours sleep until the next day.
Το Primavera Sound Festival είναι ένα από τα μεγαλύτερα ευρωπαϊκά μουσικά φεστιβάλ και γίνεται κάθε χρόνο στην Βαρκελώνη. Το φεστιβάλ είναι επικεντρωμένο στο να προσφέρει την ευκαιρία να δεις καινούργιες ελπιδοφόρες ανεξάρτητες μπάντες αλλά και διάσημους μουσικούς από οποιοδήποτε είδος, υποστηρίζοντας κυρίως την pop και rock καθώς και την underground ηλεκτρονική και χορευτική μουσική. Φέτος το Primavera Sound Fest θα πραγματοποιηθεί, ως συνήθως, κατά το τελευταίο Σαββατοκύριακο του Μαΐου στη Βαρκελώνη με την καινοτομία
ότι το φεστιβάλ θα πάει πίσω στην αρχική του τοποθεσία, το Poble Espanyol, για δύο νέες ημέρες για να γιορτάσει την έναρξη και το κλείσιμο του φεστιβάλ (την Τετάρτη 25 και την Κυριακή 29 Μαΐου). Στα party έναρξης και λήξης θα εμφανιστούν οι Caribou, Echo and the Bunnymen, Mercury Rev, Me and the Bees, My teenage stride και άλλοι.
Επίσης φέτος το Primavera Sound Fest ανανεώνεται με μεγαλύτερη έκταση του οικοπέδου στο Parc del Forum για να μην στριμωχνόμαστε και βελτίωση/ αύξηση των παροχών για τους επισκέπτες. Οι συναυλίες που αποτελούν το κύριο πρόγραμμα θα πραγματοποιηθούν σε 8 διαφορετικά στάδια ενώ συγχρόνως θα λαμβάνει χώρα ένα παράλληλο πρόγραμμα εκδηλώσεων με δωρεάν συναυλίες στην πόλη, ακόμη και σε σταθμούς του μετρό και γενικά η Βαρκελώνη θα κινείται στους ρυθμούς του φεστιβάλ με events στα clubs της πόλης αλλά και συναυλίες για παιδάκια (από κανονικές μπάντες, όχι κουκλοθέατρο), συναντήσεις για επαγγελματίες του χώρου των δισκογραφικών εταιριών και του μουσικού τύπου κλπ.
Υπάρχουν πολλές αεροπορικές εταιρίες που μπορούν να σε πάνε στην Βαρκελώνη και τα εισιτήρια έχουν μεγάλο εύρος τιμών. Για παράδειγμα, αν κάνεις μια ψακτική εγκαίρως μπορείς να πας και να γυρίσεις με 100 ευρώ (από SKG, ω ναι). Η Βαρκελώνη είναι πολύ δημοφιλής σε όλους τους τύπους των τουριστών, από ραστάδες backpackers μέχρι τους πιο απαιτητικούς κι έτσι είναι full οργανωμένη στο να προσφέρει όλων των ειδών και των βαλαντίων καταλύματα ( hostel Vs hotel Vs friend who lives there- lucky me!) αλλά και φαγητά, ποτά, κλπ.
Και τώρα στο ζουμί της υπόθεσης! Το φετινό line up μπορεί να κάνει κάθε μουσικόφιλο να του τρέχουν τα σάλια και συν τοις άλλοις προσφέρει και ποικιλία έτσι ώστε εσύ, ο παλαίο- indie φραντζάτος φίλος, η χορευταρού ξαδέρφη, ο ρομαντικός μουσικός ανασκαφέας κολλητός και η hipster παρέα να μπορείτε να πάτε όλοι μαζί και να αποζημιωθείτε εξίσου. Εγώ πάντως που είμαι all around πετάω την σκούφια μου για πολλά ονόματα. Τυχαία θα αναφέρω κάποια από τα ονόματα που θα εμφανιστούν όπωςCaribou, Animal Collective, The National, Of Montreal, Simian Mobile Disco, Warpaint, Les Savy Fav, Tennis, The Vaccines, Avi Buffalo, Battles, Flaming Lips, Dj Shadow, Girl Talk, Glasser, Belle and Sebastian, Interpol, GONJASUFI, Holy Ghost!, Deerhunter, Low, Mogwai, Pj Harvey, Pulp και πολλοί άλλοι. Ρίξε μια ματιά εδώ.
Τα εισιτήρια (τώρα πλέον) κοστίζουν 175 ευρώ για όλες τις μέρες (για όποιον τα προμηθεύτηκε εγκαίρως ήταν 100 ευρώ), ενώ για μία μέρα του φεστιβάλ είναι γύρω στα 75 ευρώ.
Cooradio will be there and will share some general information with you
Primavera Sound Festival is one of the biggest European music festival and takes place every year in Barcelona. The festival has always concentrated on offering the chance to see new promising independent bands and also renowned
artists from any style or genre, fundamentally looking for quality and essentially backing pop and rock as well as
underground electronic and dance music. This year’s Primavera Sound Fest will be held as usual during the last weekend of May in Barcelona with the novelty
that the festival will go back to its original venue the Poble Espanyol for two new days to celebrate the opening and
closing of the festival (Wednesday 25th and Sunday 29th of May) featuring Caribou, Echo and the Bunnymen, Mercury Rev, Me and the Bees, My teenage stride and others. This year’s Primavera Sound Fest is renewed with a greater area of land at Parc del Forum and improved / increased provision for visitors. The concerts of the main program will be held at 8 different stages, whilst a parallel program of events with free concerts in the city, even in subway stations will be taking place. Barcelona will move to the rhythms of the festival with events in the city clubs and concerts for kids (with real bands, not puppet theatre), music industry professional meetings, etc.
There are many airlines that can fly you to Barcelona and the tickets prices vary. Barcelona is very popular to all types of tourists from backpackers to the most demanding ones, so it is fully organized to offer accomodation for all kinds of budgets (hostel Vs hotel Vs friend who lives there-lucky me!) and also food, beverages, etc.
This year’s line up can make any music addict druel and offers a great musical variety so that you, the friend with the old indie haircut, your fond of dancing cousin, the romantic musical digger dude and your hipster friends can go all together and be equally rewarded. I am exhited for many of the artists performing. Some random names of artists performing are Caribou, Animal Collective, The National, Of Montreal, Simian Mobile Disco, Warpaint, Les Savy Fav, Tennis, The Vaccines, Avi Buffalo, Battles, Flaming Lips, Dj Shadow, Girl Talk, Glasser, Belle and Sebastian, Interpol, GONJASUFI, Holy Ghost!, Deer Hunter, Low, Mogwai, Pj Harvey and many others. Have a look here.
Tickets (now) cost 175 euros for every day (for anyone who purchased early was 100 euros), while for a day of the festival is around 75 euros.
Στο “She” Voices Fest, που πραγματοποιήθηκε στην Θεσσαλονίκη, στο 8ball, 2 Μαρτίου 2011, έλαβαν μέρος οι μπάντες The Jesterdays, Dayend και Room Gardener. Πληροφορίες για το event μπορείς να διαβάσεις πατώντας εδώ. Ακολουθεί συντόμως και μετριοπαθώς η άποψη της γράφουσας για το συγκεκριμένο event.
Οι μπάντες που έπαιζαν στο φεστιβάλ παίζουν είδη μουσικής που συνήθως δεν προτιμώ να ακούω, όχι φυσικά γιατί την κρίνω ως ανάξια ακρόασης, απλά γιατί ο καθένας έχει τις προτιμήσεις του.
Η πρώτη μπάντα, οι The Jesterdays, με έπεισαν για τις μουσικές τους δεξιότητες αλλά το αποτέλεσμα ήταν κάπως μουδιασμένο και μη δεμένο, κάτι που στην συνέχεια φάνηκε ακόμη πιο έντονα λόγω αντίθεσης με τον πολύ δεμένο ήχο των δύο επόμενων που ακολούθησαν. Γενικά μου έδωσαν την αίσθηση ότι ακόμη ψάχνονται ως προς το ύφος που θέλουν να ακολουθήσουν. Επιπλέον το look της τραγουδίστριας και του μπασίστα με τα βαμμένα άσπρα πρόσωπα, ριγέ ρούχα κλπ έχει καθιερωθεί ήδη από τους 2L8. Ήταν όμως συμπαθείς και όπως προείπα, είναι καλοί μουσικοί και γι’ αυτό έχω κάθε διάθεση να δω να βρίσκουν τον δρόμο τους και να αποκτούν αυτοπεποίθηση και ειδικά η frontwoman τους.
Οι Dayend, που εμφανίστηκαν δεύτεροι, δείχνουν να ξέρουν πολύ καλά τι κάνουν όταν βρίσκονται στην σκηνή, είχαν “γεμάτο” ήχο και υποστήριζαν την μουσική τους πολύ όμορφα. Είναι ωραίο να νιώθεις πως μία μπάντα ΑΓΑΠΑΕΙ την μουσική που έχει δημιουργήσει (όχι, δεν είναι δεδομένο αυτό). Ως προς την δική τους frontwoman, το πολύ λίκνισμα από κάποιο σημείο και μετά μου ξένιζε και με αποσπούσε από την μουσική. Επειδή υπάρχουν μεγάλα instrumental μέρη στα κομμάτια δεν έχω ανάγκη να βλέπω ταυτόχρονα μπαλέτο για να μην βαριέμαι. Κατά τα άλλα, άξια στην ερμηνεία ενώ αντίθετα με το οπτικό αποτέλεσμα, μουσικά ήταν σε απόλυτη αρμονία με την υπόλοιπη μπάντα και κατάφεραν όλοι μαζί να γίνει η φωνή και κάθε μουσικό όργανο φυσική συνέχεια του ενός με το άλλο σε βαθμό που δεν υπήρχαν πια όρια μεταξύ τους αλλά ένα συμπαγές αλλά συγχρόνως ανάλαφρο μουσικό αποτέλεσμα (Αν αυτή την στιγμή το κείμενο το διαβάζει κάποιος που δεν έχει ακούσει Dayend και ειδικά αν του αρέσουν οι Porcupine Tree, τότε προτείνω να τους τσεκάρει).
Η τρίτη και τελευταία μπάντα, οι Room Gardener, με μπέρδεψαν λίγο στην αρχή γιατί διαβάζοντας στο δελτίο τύπου την λέξη shoegazing νόμιζα ότι στο live θα δω κάτι τέτοιο αλλά προφανώς παρεξήγησα το οποίο δεν έχει και καμία απολύτως σημασία.
Παρένθεση: Εδώ να σχολιάσω και το τραγικό λάθος του ηχολήπτη να παίζει στα τέρματα Μαύρη Μαγιονέζα (αν δεν απατώμαι) στο μεσοδιάστημα μεταξύ της εμφάνισης του κάθε συγκροτήματος. Πρώτον, και οι σεφ (μιας και είναι στην μόδα η γαστριμαργία) όταν περνάς από το πρώτο πιάτο στο δεύτερο προτείνουν να ξεπλένεις τον ουρανίσκο σου με ένα ελαφρύ σορμπέ και όχι με τσίλι κον κάρνε. Και δεύτερον, μπράβο που χαλάς την ατμόσφαιρα τελείως. Διέλυσε και τα τύμπανα μας, υποχρέωσε μας να ακούμε και συνέχεια κάτι το οποίο δεν διαλέξαμε. Το 8ball καμιά φορά μου δίνει την αίσθηση φαστ φουντ συναυλιών. Fast live σαν να λέμε.
Για να επιστρέψουμε στους Room Gardener, επίσης μια μπάντα με “αέρα”. Σαν live performance δεν έχω να σχολιάσω κάτι το ιδιαίτερο, ήταν ό,τι έπρεπε, διεκδικητικοί και την ίδια στιγμή χαλαροί. Για να μην αφήσω ασχολίαστη και αυτή την frontwoman, μου άρεσε ο feminine τσαμπουκάς χωρίς τσιλιμπούρδισμα. Ο ήχος μου τα χάλασε λίγο. Δεν ξέρω αν ήταν θέμα μπάντας ή ηχολήπτη, αλλά ο ένας “καβαλήκευε” τον άλλον. Κατά τα άλλα, stoner-ιζαν με ενδιαφέρον αλλά το stoner δεν θα λεγα πως είναι ειδικότητα μου. Τους προτείνω λοιπόν για 90′s λάτρεις.
Οι παραπάνω μπάντες αποτελούν μέρος της εγχώριας σκηνής. Όταν μιλάμε για ανθρώπους της πόλης μας, της χώρας μας, που δεν αποτελούν κομμάτι της μουσικής βιομηχανίας αλλά είναι “της διπλανής πόρτας” που λένε, που κάτι θέλουν να κάνουν, να πουν, να προσφέρουν, να αλλάξουν, δεν ξέρω, πάντως ο τρόπος που διάλεξαν είναι αυτός που αγαπάω και εγώ, δηλαδή δημιουργώντας μουσική, για αυτόν και μόνο τον λόγο ο αντίχειρας πάντα στρέφεται προς τα πάνω. Αν μας αρέσει κάτι ας το στηρίζουμε και αν δεν μας αρέσει ας μην το πνίγουμε. (Εξαιρούνται τα ψώνια και οι δήθεν, όπως πάντα)
*All photos by Efi Ch.
*Το παραπάνω άρθρο αποτελεί αναδημοσίευση από το site του Cooradio και μπορείτε να το βρείτε πατώντας εδώ.
..nor is continuous shopping therapy by buying useless gadgets made in Japan! Like this mini handheld sewing machine I’ ll probably never use:
I also just bought online a perfume I have never smelled, just to make things more interesting. Me+studying= Lame combination. Come on! Focus, my brain, focus!
